Wanneer we de titel van deze game opzoeken in een Engels-Nederlands woordenboek dan vinden we daar Nederlandse woorden als ‘bestemming’ en ‘lot’, of samen ‘lotsbestemming’. Mensen die geloven in het lot denken dat hun bestemming het gevolg is van een serie gebeurtenissen of omstandigheden die niet beïnvloedbaar zijn en waarvan de uitkomst vast staat. Als we Destiny vanuit dat oogpunt bekijken, voldoet de game perfect aan de beschrijving, maar of dat is waar gamers op zitten te wachten en uiteindelijk ook het doel was van Bungie?

If only you could go there...

Kon ik hier maar eens naartoe gaan.

Keeping up appearances

Vanaf het moment dat je de game voor het eerst opstart, en één van de mooiste intro’s in een game ooit te zien krijgt, tot het moment dat je de laatste verhaallijn missies voltooid hebt, word je ondergedompeld in een met sfeer gevuld Olympisch zwembad. Zoals gezegd begint het allemaal bij de intro, met fotorealistische graphics word je verwelkomd in de wereld van Bungie’s nieuwe triple A titel die ons de komende tien jaar moet gaan voorzien in onze FPS MMORPG behoeftes, voor zover die al bestonden. Als de muziek aanzwelt en je, na het customizen van je character, het levenslicht voor het eerst ziet, krijg je een overweldigend gevoel van schoonheid. Ondanks alle ellende die zichtbaar over het gebied (waar je zowel je laatste als eerste adem haalde) heen is geraasd, lijkt het erop dat het leven alleen maar goed is en dit een prachtige dag gaat worden.

Het kan dan ook bijna niet anders of je hebt er na de intro, en tijdens het kiezen van je class (waarbij je de keuze hebt uit drie types), al driftig op los gefantaseerd. Wat staat me te wachten in deze nieuwe en vreemde wereld, die zowel mooi als angstaanjagend lijkt te zijn? Welke klasse gaat mij het beste helpen te overleven, ga ik de strijd head-on aan met een Titan class of ga ik liever voor de sneaky subtiele aanpak met een Hunter als personage? En dan is er nog de Warlock, de wannabe mage van Destiny, die met zijn speciale krachten het verschil moet maken op het slagveld. Zelf koos ik, na de beta als Titan te hebben gespeeld, voor Warlock maar uiteindelijk moet ik helaas concluderen dat er weinig significante verschillen zijn tussen de drie classes, minder dan ik had gehoopt in ieder geval.

Uiteraard kun je, zoals het een echte MMORPG betaamt, ook je personage vormgeven en kiezen uit verschillende rassen, het geslacht en de nodige hoofden, huidskleuren etc. Ook hier was ik lichtelijk teleurgesteld in de beperkte mate waarin je invloed kon uitoefenen op je character. Het is iets dat voor mij toch een beetje afbreuk doet aan de beleving wanneer je redelijk beperkt bent in de keuzes die je hebt (het lijkt wel character customization uit een game van 10+ jaar geleden). Dit was tevens het moment waarop ik wederom geconfronteerd werd met de rare designkeuze voor wat betreft de GUI. Je beweegt met je linkerstick een soort muiscursor en geeft je selectie middels een druk op een knop. Ik snap best dat dit in sommige situaties een goed en snel werkend systeem is, maar in veel gevallen zou het toch veel makkelijker zijn om gewoon middels de D-pad van knop naar knop te springen, iets dat naar mijn idee op zijn minst als secundaire mogelijkheid opgenomen had kunnen worden.

You'll be seeing this a lot (a loading screen that is)

Dit ga je nog vaak genoeg zien (een laadscherm dus)

What goes up…

Gelukkig was ik deze eerste kleine minpuntjes al snel vergeten toen ik mijn eerste stappen in deze nieuwe oude wereld mocht zetten, in afwachting van alle avonturen van epische proporties die me te wachten stonden. De eerste twee uur zag ik als warming up, klaarstomen voor alles wat komen gaat, om vervolgens na 10 uur tot de ontdekking te komen dat er eigenlijk niet meer kwam dan er al was. De potentie die deze wereld biedt, met zijn diversiteit aan landschappen op de verschillende planeten zoals de aarde, venus of de maan, blijft vrijwel volledig onbenut door Destiny. De prachtige panorama’s blijken niet meer dan vergezichten die je nooit zult verkennen en de enige interactie die je met je omgeving kunt hebben is erop schieten.

Zodra je de aarde mag verlaten heb je hoop dat de andere werelden meer dynamiek bieden dan de dode aarde die blijkbaar niet meer te redden is, maar eenmaal aangekomen op je eerste buitenaardse stop, de maan, slaat de deceptie weer hard toe. Je ziet dat er zo ontzettend veel tijd is gaan zitten in het zorgvuldig boetseren en opbouwen van deze werelden tot prachtige kweekvijvers voor de meest fantastische verhalen dat je je afvraagt waarom men deze vervolgens zo onbenut laat. Het is als een modelwoning in een nieuwbouw wijk, prachtig vormgegeven en ingericht met oog voor sfeer en design, om er vervolgens enkel mensen op bezoek te laten komen en de woningen nooit te koop te zetten.

Mede dankzij het constante en vaste spawn systeem van vijanden, dat inherent is aan de “shared world” filosofie die Bungie hanteert bij Destiny, voelen de omgevingen kunstmatig en dood aan. Iets dat in groot contrast staat met de sfeer die door beeld en geluid wordt opgebouwd en je doet geloven dat er grootse gebeurtenissen in het verschiet liggen. Verder zijn het kleine details zoals het feit dat de zwaartekracht op alle planeten gelijk is in deze game, en het gebrek aan interactie met de omgeving die de hele beleving terugbrengen tot een ritje door een filmstudio; geloofwaardig wanneer men er de juiste invulling aan geeft, maar op zichzelf staand zo dood als een kartonnen bord.

Dood en verlaten, typerend voor de werelden in Destiny

Dood en verlaten, typerend voor de werelden in Destiny

Fire and forget

Gelukkig is er één ding waar Bungie nog wel heel goed in is, ok stiekem zijn het er twee, en dat zijn leveldesign en shooter mechanics. Ze weten dondersgoed hoe een shooter te bouwen, dat hebben ze immers dubbel en dwars bewezen in hun alom geprezen Halo trilogie die op sommige gebieden nog steeds de benchmark is voor first person shooters. Dat ze dit niet verleerd zijn ondanks hun poging iets nieuws te creëren is de redding voor deze eerste Destiny titel, die wanneer je door al het uiterlijk vertoon heen kijkt op dit moment niets meer is dan een poging tot een MMO Halo-afgeleide. Het scala aan wapens biedt genoeg variatie en onderscheidende kenmerken om te experimenteren met de juiste tool voor de juiste klus. Diverse uitvoeringen van wapens bieden de mogelijkheid om je wapen te upgraden waarmee ze zich nog meer onderscheiden van het andere schiettuig in je arsenaal.

Helaas ontstaat er klassenvervaging door het feit dat elk wapen door iedere klasse gebruikt kan worden waardoor het online co-op gedeelte meer weg heeft van een standaard shooter dan het vormen van een gebalanceerd team zoals in een MMORPG. Naast de wapens als standaard machinegeweren, shotguns of de iets meer bijzondere pulse rifles heb je nog meer mogelijkheden om de vier alien rassen in Destiny te lijf te gaan. Uiteraard zijn er handgranaten maar de leukste toevoegingen zijn je special ability en je melee attack, beide klasse afhankelijk, die in combinatie met de dubbel jump of glide de meest statische en eenvoudige gevechten nog kunnen voorzien van de nodige dynamiek.

Iets anders dat bijdraagt aan deze dynamiek tijdens de vuurgevechten is het uiterst sterke level design dat we al kenden van Halo, maar hier naar een hoger niveau getild wordt, letterlijk en figuurlijk. Verticaliteit staat steeds meer centraal in hedendaagse shooters, kijk maar naar games als Titan Fall of de nieuwe Call of Duty: Advanced Warfare, en Destiny is daarop geen uitzondering. Of je nu kiest voor close combat of gebruik maakt van sniper rifles er zijn altijd voldoende manieren en wegen om je plan uit te voeren en wanneer het misgaat kun je ook snel weer achter de tactisch geplaatste “covers” even op adem komen en hergroeperen alvorens je de vijand wederom de volle laag geeft.

Tijd om te sterven

Lelijkerds genoeg in Destiny…

Fly, walk, kill, repeat.

Gelukkig is de AI ook niet dom en hebben ze genoeg diversiteit aan aanvalstactieken om je af en toe nog te kunnen verrassen. Helaas kunnen we dat niet zeggen van de missies en sidequests (patrol missies) die we in Destiny voorgeschoteld krijgen. Het komt eigenlijk min of meer elke keer op hetzelfde neer, ga naar plaats X, versla de vijanden en ga terug naar de Tower (de centrale hub met merchants, bounties etc.) voor je beloning. Soms moet je een punt verdedigen terwijl je virtuele kompaan, je Ghost (met de stem van Peter Dinklage, bekend van o.a. Game of Thrones), een computer hackt en andere keren komt het er op aan je een weg te vechten door een klein leger om vervolgens een eindbaas te verslaan (en die eindbazen zijn vaak gewoon sterkere varianten van de standaard vijanden).

Het is niet alleen repetitie op het gebied van gameplay, ook de gebieden die je bezoekt komen meermaals terug, en elke keer als je er komt, staat er weer dezelfde samenstelling aan vijanden op je te wachten, en daarmee breek je voor mij meteen de magie en het gevoel dat je in een levende wereld rondloopt. Het is daarnaast erg jammer dat de game de kansen voor andere elementen van gameplay totaal onbenut laat. Persoonlijk miste ik met name diepgang in het verhaal, veel facetten worden in de game niet toegelicht en blijven voor de meeste spelers een raadsel. Verder had er voor mijn gevoel ook wel hier en daar een klein puzzel element in mogen zitten of iets anders dat de sleur een beetje kan doorbreken, want ondanks het feit dat de mechanics van deze game zo ontzettend goed in elkaar zitten, kan ik me toch niet aan het gevoel onttrekken dat er zoveel meer in had gezeten.

Waar het uiteindelijk op neerkomt is een grindy versie van Halo, met een zwakker verhaal en een verplichting tot online spelen. Je wordt niet verplicht samen met anderen te spelen, integendeel zelfs, het wordt je bijna onmogelijk gemaakt door de manier waarop het systeem in elkaar zit. Er is geen tijdelijke level aanpassing waardoor je niet goed samen kunt spelen met vrienden die veel lager of hoger qua niveau zijn dan jou en het hele join/invite systeem is een draconisch complex geheel waar klaarblijkelijk 90% van mijn friendslist niet uitkomt, immers was het leeuwendeel nooit joinable wat getuigt van het feit dat ze de optie om hun game open te zetten nooit hebben gevonden. Ik heb de game dan ook grotendeels solo doorlopen, en heb het samen spelen met anderen niet gemist buiten de verplichte “Strike” missies waar je in een online matchmaking wordt gekoppeld aan andere spelers.

woehoe

White guardians can’t jump

Necessary Evil

Een schrale troost voor diegenen die teleurgesteld zijn in het Player vs Enemy (PVE) gedeelte van de game is wellicht de ‘Crucible’ of PvP modus van Destiny. Het is een redelijk solide competitieve multiplayer modus die de sterke punten van de game, zijnde gameplay mechanics en level design, combineert tot een welkome afwisseling van het repetitieve karakter van de hoofdmodus. We zien hier geen bijzondere game modi voorbij komen en ondanks dat het nergens echt steken laat vallen stijgt deze Crucible modus ook nooit echt uit boven de Halo titels waarin Destiny haar wortels heeft.

IN HET KORT

“Schoenmaker blijf bij je leest”, dacht ik meermaals tijdens het spelen van Destiny en met het oog op de kritiek die ik geuit heb op het gebrek aan diversiteit begrijp ik dat ik mezelf daar meteen mee tegenspreek. Aan de ene kant had ik liever gezien dat Bungie meer trouw was gebleven aan de gameplay die we van ze kennen uit de Halo-reeks, maar aan de andere kant hoop ik dat ze met een volgend deel, en deze goede basis op zak, het aandurven om dieper het MMORPG genre in te duiken. Destiny in haar huidige vorm probeert te veel te combineren in één game en buiten het FPS gedeelte verbleken deze andere elementen wanneer we ze vergelijken met concurrenten. Het verhaal zou bijvoorbeeld meer weg moeten hebben van een game als Mass Effect, terwijl men voor het grinden, het klassesysteem en de loot een voorbeeld kan nemen aan Borderlands (2).

De hoop, en de fantasieën gepaard gaande hiermee, die ik had na het zien van de intro heb ik ook na het afronden van deze review weer lichtelijk terug gekregen. Voor een studio die een toch significant andere weg is ingeslagen is het een solide debuut dat mij nieuwsgierig maakt naar hoe Destiny zich zal ontwikkelen als game franchise. Helaas blijkt deze eerste titel, zoals in de openingsalinea aangekondigd, zijn naam te trouw te blijven en ligt de uitkomst van de game vast, ongeacht jouw onverhoopte pogingen als speler om daar verandering in aan te brengen.

destiny-review-score

Mark

Het leek me, als FPS én MMORPG noob, wel goed om Destiny ook vanuit dat perspectief nog eens onder de loep te nemen en te kijken of ik tot dezelfde conclusies zou komen als . Hoewel games als Half-Life 2, Fall Out 3 en meer recent Deus Ex voor mij allemaal in de bovenste regionen van persoonlijke favorieten vallen is er toch een groot verschil qua gameplay ten opzichte van Destiny, en dat zit hem met name in de dynamiek en snelheid van het shooter gedeelte, dat bij eerder genoemde games toch wel wat lager ligt dan in Destiny. Het accent ligt dus meer op het FPS gedeelte met als gevolg dat het MMORPG gedeelte wat onderbelicht is, wat ook al terecht door Erik werd opgemerkt. Het feit dat ik persoonlijk minder met FPS games heb dan met RPG games is voor mij echter geen reden om de game daarmee ook als minder te beoordelen, mijn eigen tekortkomingen of voorkeur mogen geen invloed hebben op het oordeel over de game, laat ik dat voorop stellen.

Feit blijft wel dat ik het tekort aan (MMO)RPG gehalte in dit specifieke geval wel een dusdanig manco vind dat ik daarmee de game, zeker op den duur, ook als minder goed ben gaan ervaren. In eerste instantie overheerste bij mij het hosanna van de geweldig gelikte graphics, de voice-acting van Peter Dinklage als Ghost en de prachtige muziek die zeker sfeerverhogend werkt. Daarnaast vond ik de omgevingen en de level designs, zowel in de story missies als in de PvP gevechten in de “Crucible” erg cool en ze droegen zeker bij aan de sfeerbeleving van Destiny. Wat dat betreft heeft Bungie een prima staaltje kwaliteit afgeleverd. Komt het echter aan op de inhoud en diepgang van de game, dan blijft dat toch wel achter en gaan games als Half-Life 2 en Fall Out 3 (die ook prachtig en sfeerverhogende graphics, voice acting en level design hadden, zeker voor die tijd) er ruimschoots met de prijzen vandoor. Hoewel deze games meer story driven zijn en überhaupt geen MMORPG, voelen deze relatief veel oudere games qua diepgang en inhoud een stuk rijker aan.

Meer inhoudelijk zijn er ook een paar punten te noemen die ik, ware het als FPS en MMORPG noob, toch als tekortkomingen van Destiny ervaren heb en die misschien inherent zijn aan het genre maar daardoor desalniettemin niet gewoon voor acceptabel kunnen worden aangenomen. Een aantal van deze punten, zoals het continu respawnen van enemies en het vaste aantal daarvan op vastgestelde plekken in een level, heeft Erik ook al genoemd in zijn uitgebreide review. Wat mij verder opviel en redelijk irriteerde was dat je in de levels waar je patrol missies kan doen geen overzicht krijgt van de missies die je al een keer eerder hebt gedaan. Deze kun je zo vaak als je wilt opnieuw doen voor xp, maar dat werkte voor mij averechts en zorgde ervoor dat ik al snel in een repetitieve modus door de missies ging. Beter was geweest als je een limitatief aantal missies in een patrol level zou hebben en wanneer je ze allemaal hebt volbracht je een extra bonus aan loot of xp krijgt, maar telkens hetzelfde kunstje herhalen hoeft voor mij niet zo zeer.

Een ander punt van kritiek wil ik uiten over de PvP missies in de “Crucible”. Hoewel er natuurlijk een groot verschil zit in ervaren FPS spelers en mijzelf acht ik me nog niet zo’n klojo dat ik helemaal niks bak van een potje soldaatje spelen, maar ik krijg toch het gevoel dat het voor de gemiddelde speler pas interessant wordt om deel te nemen aan deze matches als je ergens rond level 20 zit en krachtig genoege wapens en armor hebt die voldoende tegen- en weerstand bieden. Ik nam deel aan een aantal matches als laagst geklasseerde (en dan bedoel ik zo’n 15 levels lager) en ik kreeg me toch een partij de oren gewassen omdat ik de tegenstanders simpelweg veel te vaak moest raken en ze me tegen die tijd allang met een simpel schot hadden omgelegd. Natuurlijk zal een deel ook gewoon met oefening en kwaliteit van de speler te maken hebben, maar het is wel iets waar je rekening mee moet houden en er zitten match-ups bij waar je na vijf minuten spelen al tot de conclusie moet komen dat het onbegonnen werk wordt. Zelf zou ik willen pleiten voor enige balancering door klasses aan te passen, nu wordt het voor mij gewoon een hele lange adem en doorzettingsvermogen tonen om (heel) langzaam mijn FPS skills wat te verbeteren.

Tot slot vind ik, net als Erik, de keuzemogelijkheid en customization van je karakter wel aan de erg magere kant. Waar ik me bij een game als Skyrim alleen al uren kon vermaken met het customizen en tweaken van mijn karakter was ik bij Destiny al na 5 minuten klaar en werd de openingsscène al ingezet terwijl ik nog vertwijfeld en met een leeg, onvoldaan gevoel voor me uit zat te staren, denkend hoe het kon dat mijn karakter al klaar was. Ook in het verloop van het spel vond ik zelf de mogelijkheden om je karakter verder te tweaken en perks en abilities te geven best mager en dacht ik met weemoed terug aan de karakter tweaking en skill tress uit Kingdoms of Amalur: The Reckoning waarin dit op een geniale wijze was uitgewerkt.

Uiteindelijk is mijn hoop dat deze nieuwe franchise een eerste opzet heeft gemaakt die kan uitgroeien tot hetzelfde kaliber als zijn succesvolle en alom geprezen voorgangers en deze uiteindelijk zelfs weet te overstijgen, want de potentie ligt er volgens mij wel, alleen liggen de accenten wat mij betreft iets teveel op de verkeerde plekken. Dat laatste is dan weer begrijpelijk als we kijken waar de gemiddelde, doorsnee gamer vandaag de dag warm voor loopt, namelijk vette graphics, simpele, snelle actie en vooral niet teveel diepgang en verhaallijn, maar de typische level30 gamer (althans zo mag ik persoonlijk toch hopen) neemt daar geen genoegen mee en laat zich niet overdonderen door grafisch geweld en peperdure, gelikte marketing campagnes waar consumenten zich tegenwoordig als lemmings door in de val laten lokken.