Review: Spec Ops: The Line

Wanneer je Spec Ops: The Line niet hebt gevolgd tijdens de ontwikkeling zul je denken: “Gaap, alweer een (third-person) shooter…”. Nou, zelfs met de voorkennis dat The Line een game zou zijn waarbij het verhaal een grote rol zou spelen, dacht ik  min of meer hetzelfde. Uiteraard ben ik altijd benieuwd naar elke nieuwe game die uitkomt, of dat nu wel of niet in mijn favoriete genre valt, en dus onderwerpen we ook Spec Ops: The Line aan onze kritische Level 30 keuring.

In The Line speel je een kapitein in het Amerikaanse leger, Martin Walker, die op een verkenningsmissie naar een door zandstormen geteisterd Dubai wordt gestuurd. Eenmaal daar aangekomen blijkt de situatie compleet anders dan verwacht en al snel beland je van het ene vuurgevecht in het andere. De setting waarin het verhaal zich afspeelt is in ieder geval origineel te noemen en geeft de game meteen een hele eigen sfeer. Dubai is goed vormgegeven en het oneindige zand waarin de stad zich bevindt speelt een belangrijke rol. Je tegenstanders zijn daarnaast eens niet de overduidelijke bad guys, maar grotendeels leden van het Amerikaanse leger die in verschillende zelfstandige militaire facties opereren.

Bite the bullet

De zaken die mij als eerste opvielen in The Line waren de traag ladende textures waardoor je vaak last hebt van texture pop-in. Dit doet een beetje afbreuk aan de immersie in de game en de originele sfeer die wel degelijk aanwezig is. Daarnaast zijn er tal van andere slordigheidsfoutjes, zoals cutscenes waarin je character opeens met een ander wapen rondloopt dan je zojuist hebt opgeraapt.

Naast deze kleine onvolkomenheden is er één groot struikelblok waardoor velen de game al na een half uur naast zich neer zullen leggen en dat zijn de controls. Als je het gaat vergelijken met de besten in dit genre, dan voelt het toch allemaal net even wat minder lekker. Het commando om in cover te gaan wordt niet altijd goed opgepikt en het gevoel met richten is ook net niet wat het zijn moet. Dit alles zorgt ervoor dat je al snel geneigd bent de game af te schrijven als “een leuke poging, maar helaas”.

Als reviewer moet je uiteraard door deze zure appel heen bijten en verder spelen om de game een eerlijke kans te geven. En naarmate je verder vordert in de game en je jezelf leert aanpassen aan de omstandigheden, hoe beter het wordt. Adapt to survive is het motto en zodra je gewend bent aan de controls en door de grafische imperfecties heen kijkt, ontdek je een alleraardigste poging tot een shooter met diepgang.

Draw a line

Het verhaal in The Line gaat steeds meer aandacht opeisen naast de in intensiteit toenemende vuurgevechten en ook zul je beslissingen moeten nemen die je geweten op de proef stellen. De meeste ontwikkelingen in het plot worden echter gepresenteerd middels cut-scenes waar je vrij weinig invloed op hebt. Het moet wel gezegd worden dat de voice acting in deze game uiterst overtuigend is en beter dan in menig triple A titel. Naast de voice acting zijn er de goed geplaatste momenten met toepasselijke muziek die het geheel op het gebied van geluid perfect af maken.

Dankzij de geloofwaardige stemmen kom je ook steeds meer in het verhaal en dat is toch echt het sterke punt van Spec Ops: The Line. Tuurlijk, de actiescènes vormen het gros van de gameplay, maar het zijn de momenten waarop je niet aan het schieten bent die deze game memorabel maken. De beslissingen die je moet nemen zijn niet de beslissingen zoals je die gewend bent uit een Gears of War of Call of Duty. Het is geen simpel knop A of B verhaal, maar jouw acties vormen de beslissing die je neemt. Beslissingen die overigens niet altijd een uitwerking hebben op het eind, maar je weet vooraf natuurlijk nog niet welke dat wel zijn en welke niet.

Tijdens de vuurgevechten word je telkens geconfronteerd met natuurlijke obstakels zoals zandstormen of de felle zon die je zicht belemmeren. En alsof dat nog niet genoeg was om de actie onderscheidend te laten zijn ten opzichte van andere shooters, zijn er nog de agressieve en redelijk slimme tegenstanders. Gelukkig kun je jouw twee metgezellen, die regelmatig als een engel en duivel over je schouder hangen wanneer je weer eens een morele beslissing moet nemen, opdracht geven om bepaalde doelwitten uit te schakelen. Hiermee kun je in enige mate de gebreken in de gameplay opvangen wanneer jouw eigen character weer eens in de lucht staat te slaan terwijl je eigenlijk over een obstakel wil springen.

Uiteraard kent ook deze game een Multiplayer mode, maar afgezien van de Buried game mode, dat een verkapte vorm van Team HQ gemixed met capture the flag is -qua tactische gameplay, is er weinig te vinden dat het rechtvaardigt de game alleen te kopen voor de multiplayer. MP voelt dan ook vaak bij dit soort games aan als een moetje. De consumenten willen het, en ja we hebben nog wat ontwikkeltijd over, dus plakken we er maar een MP mode in. Oke toegegeven: ik heb slechtere multiplayer games gespeeld en op zich valt hier best nog wat plezier aan te beleven. Vergeleken met de singleplayer mode, echter, is dit overduidelijk het ondergeschoven kindje.

IN HET KORT

Spec Ops: The Line heeft mij in ieder geval verrast, in positieve zin. Daar waar ik een generieke shooter met de zoveelste belofte tot diepgang verwachtte, bleek dat men bij 2K Games deze belofte eens wél wist te vervullen. Helaas is daardoor de aandacht op gameplay gebied wat achtergebleven waardoor de game niet op alle vlakken kan overtuigen. Zoals gezegd moet je echt even door die eerste 15-30 minuten heen om de game volledig te kunnen waarderen.

Het is verfrissend om na games als Call Of Duty, waarin je als een hersendode zombie-Spongebob al het geweld maar absorbeert zonder enige vorm van besef, een game te spelen waar je bewust bent van de keuzes die je maakt. Bewust van het geweld en de gevolgen. Bloedvergieten wordt eens niet verheerlijkt en jij bent allesbehalve de glorieuze held die de wereld gaat redden van de ondergang. De psychologische druk en de verscheurdheid binnen je kleine team doen je beseffen dat oorlog geen “fun and games” is zoals de industrie het vaak probeert te verkopen.

Ik realiseer me ook dat dit maar een game is, en uiteraard probeert men ook hier geld mee te verdienen, maar 2K Games verdient alle lof voor een poging om eens iets anders neer te zetten. Ik zou dit bijna als verplichte kost aandragen voor gamers, vooral de CoD en Battlefield adepten, zodat ze eens kunnen zien hoe het ook kan. Mijn hoop is dan ook dat hier een vervolg op gaat komen waarbij de gameplay verder opgepoetst is en dan zou dit zomaar eens een enorme hit kunnen worden. Nadeel is dat je na het spelen van The Line het gebrek aan diepgang bij alle andere shooters nog veel sterker zult opmerken…