Retro Spotlight: Road Rash

Electronic Arts is de grootste videogames ontwikkelaar en uitgever in het Westen. Iedere current-gen gamer zal bekend zijn met series als The Sims, Battlefield en Need For Speed. In het 16-bit tijdperk profileerde EA zich op de consoles met name door kwalitatief zeer hoogwaardige sports games zoals NHL Hockey, John Madden Football en NBA Live. Deze games kenden een – voor die tijd – ongeëvenaard niveau van realisme. Hoewel ik inmiddels alle interesse in sports games wel heb verloren (uitgezonderd een potje golf), heb ik vroeger vele uren lol beleefd aan de allereerste NHL Hockey uit 1991 op de Sega Megadrive. Maar de EA game die mij nog altijd het meeste bijstaat is Road Rash op de Megadrive, eveneens uit 1991. Anders dan voornoemde sports games werd hier geen realisme nagestreefd, maar gaat het om een pure arcade racer. En wat voor een.

Road Rash draait helemaal om illegale motorraces op de openbare weg. De regels van de race zijn simpel: wie als eerste over de finishlijn rijdt, heeft gewonnen en verdient een smak prijzengeld. Verder is alles toegestaan en geoorloofd om je tegenstanders te (ver)slaan en uit de weg te ruimen. De speler beschikt daartoe over een aantal aanvalsbewegingen, zoals een snelle vuistslag of – nog minder subtiel – een elleboog in het gezicht van de tegenstander om hem van zijn motor af te slaan. Je kan ook een trap tegen de motor van je tegenstander geven om hem uit balans te brengen en/of tegen een tegemoetkomende auto te laten knallen. Vergeet niet: de races vinden plaats op de openbare weg, dus er is volop meegaand en tegemoetkomend verkeer om te ontwijken. Je tegenstanders hebben uiteraard dezelfde mogelijkheden en zullen er alles aan doen om jou als speler tegen het asfalt te werken. Sommige tegenstanders spelen een nog vuiler spelletje en beschikken zelfs over wapens, zoals een knuppel of een ketting om extra schade aan te richten. Met een goed getimede counter-attack is het echter mogelijk die wapens af te pakken en voor je eigen voordeel – en sadistisch genoegen – te gebruiken.

Het illegale karakter van de race betekent overigens dat je niet alleen uit moeten kijken voor de overige racers, maar ook de politie heeft het op je gemunt. Mocht je van je motor gevallen c.q. geslagen zijn en de politie komt eraan, dan is het einde oefening en moet je een geldboete betalen van je zuurverdiende centen (die je hard nodig hebt om reparaties aan je motor te laten verrichten – elke val beschadigt de motor – en om nieuwe, snellere motoren te kopen voor latere races). Is je geld op, dan is het game over.
Maar ook tijdens het rijden kan je de politie tegenkomen. Nogal hardhandig zal de politie, die ook op de motor rijdt, de speler van zijn motor af proberen te slaan met een gummiknuppel om deze aan te houden. De “sterke arm der wet” wordt nogal letterlijk genomen in Road Rash. Maar bij een dreigende aanhouding is het gelukkig mogelijk om Oom Agent op andere gedachten te brengen met een welgemikte elleboog in zijn gezicht of met een klein zetje richting tegemoetkomend verkeer. Nog leuker is het om eerst zijn gummiknuppel af te pakken en Oom Agent vervolgens met zijn eigen stokje van z’n motor te tikken. Breaking the law! Breaking the law!

Door de vele ‘willekeurige’ en onvoorspelbare elementen, zoals het overige verkeer op de openbare weg, onverwachts verkeer op kruisingen, onvoorziene wegversperringen en –werkzaamheden, overstekende voetgangers, bomen en koeien langs de weg, en uiteraard de altijd aanwezige pakkans door de politie, heeft iedere race wel iets spannends en verrassends.
Anders dan veel moderne games waar je van de ene scripted event in de andere rolt, zit Road Rash barstensvol spontane momenten die je misschien maar één keer meemaakt. Je kunt dat soort momenten wel proberen te recreëren, maar ze zijn en blijven afhankelijk van de willekeurige elementen van dat moment.

Zo ervaar je tijdens de races tal van schitterende, eenmalige momenten die je als gamer nog lang zullen heugen. Het is inmiddels 20 jaar geleden dat ik het spel gespeeld heb, maar ik kan me zulke geweldige momenten nog met gemak voor de geest halen, bijvoorbeeld hoe ik eens in de laatste kilometers voor de finish, in een felle strijd om de eerste plek werd aangevallen door een hardnekkige tegenstander gewapend met een ketting. Ik wist op het nippertje de ketting van hem af te pakken en begon er zelf op los te slaan, waardoor mijn tegenstander op de verkeerde weghelft raakte en frontaal op een tegemoetkomende auto knalde. Hierdoor werd hij van zijn motor gelanceerd en landde met een smak op het asfalt enkele meters verderop voor mijn wielen, zodat ik hem nog net voor de finish kon overrijden met mijn motor en triomfantelijk de eerste plek behaalde. Niets mooiers en bevredigenders dan op zo’n manier de eerste plek te bemachtigen.

Road Rash was een van de beste race games uit zijn tijd. Met een toen ongekend vloeiende 3D update en heuvelachtige landschappen (voorheen waren race games nogal ‘plat’, de wegen kenden weinig tot geen hoogteverschillen) maakte het ook grafisch diepe indruk. De stevige rock muziek van Rob Hubbard paste perfect bij het ‘harde’ sfeertje van Road Rash. Het enige wat eigenlijk ontbrak, was een 2-player modus.

Road Rash kreeg in 1992 een vervolg op de Sega Megadrive, dat in essentie meer van hetzelfde bood, maar ditmaal ontbrak de 2-player split-screen modus niet.

In 1995 verscheen nog een derde deel op de Megadrive, dat echter al min of meer was achterhaald door de eerste 32-bit Road Rash game op de 3DO console van Panasonic uit 1994, die in 1996 werd geport naar de Sony PlayStation en de Sega Saturn.

De PlayStation zou het nieuwe thuisplatform worden van de serie waarop nog een tweetal delen verscheen, te weten Road Rash 3D (namelijk de eerste Road Rash game volledig in polygonaal 3D) in 1998 en Road Rash Jailbreak in 2000.
Hierna is de serie helaas stilletjes in de vergetelheid geraakt. Niet dat ik slapende honden wakker wil maken (voor je het weet perst EA er een zielloze HD remake van Road Rash uit), maar goede arcade motorracers worden vrijwel niet meer gemaakt. Gelukkig hebben we de klassiekers nog en daartoe behoort de originele Road Rash op de Sega Megadrive zonder enige twijfel. PSP bezitters kunnen kennis maken met de complete serie 16-bit Road Rash games middels de EA Replay compilatie (waarop overigens ook de geweldige Desert en Jungle Strike games). Voor de anderen zit er niets anders op dan de Megadrive van zolder te halen voor een flinke dosis tijdloze, gewelddadige racing fun.