Retro Spotlight: Astro Marine Corps

Ditmaal in de Retro Spotlight behandel ik eens geen tijdloze klassieker of schromelijk ondergewaardeerde game, maar ‘gewoon’ een spel waar ik persoonlijk veel leuke en levendige herinneringen aan heb. Dat spel is AMC: Astro Marine Corps voor de MSX, een run-and-gun action game in de stijl van Contra.

Het spel vindt zijn oorsprong in Spanje, waar het werd ontwikkeld door Creepsoft en in 1989 uitgegeven door Dinamic Software. Naast de MSX versie verscheen het spel ook op de ZX Spectrum, Commodore 64 en Amstrad CPC. Een jaar later verscheen er ook een versie voor de Amiga.

Ik kan me nog goed herinneren hoe ik als 10- of 11-jarig jongetje bij de Dixons regelmatig stond te loeren in de vitrines met MSX en C64 videogames. Een mij volslagen onbekend spel trok mijn aandacht vanwege de bad-ass cover art. Een beefcake space marinier van het type Schwarzenegger met een joekel van een vuurwapen in zijn handen. AMC: Astro Marine Corps. Dat sprak wel tot mijn verbeelding. Het werd een blinde aankoop en zo verdwenen een paar tientjes van mijn hard opgespaarde zakgeld in de kassalade van Dixons en was ik weer een spel voor mijn MSX verzameling rijker.

Gauw naar huis gesneld om het spel te proberen. Zou het net zo cool zijn als de cover art deed vermoeden? Achter mijn zwart-wit tv schermpje van nog geen 30 cm in doorsnee (ja ja, toen werden tv’s nog niet afgemeten in onbescheiden inches) zat ik vervolgens een kwartier of langer te wachten totdat het spel geladen was van het cassettebandje. Een laadscherm met een 8-bit renditie van de cover-artwork maakte de anticipatie haast ondraaglijk.

Na lang wachten verschijnt dan eindelijk het titelscherm in beeld en het eerste wat opvalt is de geweldige muziek, die nu ruim 20 jaar later overigens nog steeds fantastisch klinkt in mijn oren.

AMC werd mijn eerste side-scrolling run-and-gun game ervaring op de MSX. AMC heeft duidelijke invloeden van Konami’s klassieke Contra/Gryzor uit 1987. Het is van links naar rechts rennen, springen en schieten op alles wat beweegt. Power-ups verborgen in kisten geven de speler krachtigere wapens, zoals een 3-way spread gun, een vlammenwerper en granaten, of een schild dat tijdelijk onkwetsbaar maakt. Anders dan in Contra heb je een levensmeter. Je kunt 9 hits nemen voordat je sterft. Grotere vijanden doen overigens meer schade en kosten meer punten van je levensmeter. Daarnaast zijn er nog een paar onplezierige instant-death traps in de levels verborgen, die je door middel van snelle reflexen en soms trial and error leert te omzeilen.

AMC werd ook mijn eerste ervaring met videogame ‘gore’ met dank aan de genoemde instant-death traps. Het is allemaal lang niet zo gruwelijk en bloederig als het hieronder op schrift lijkt, maar het maakte destijds wel de nodige indruk. Halverwege het eerste level kom je bijvoorbeeld een groot gat in grond tegen. Geen probleem, denk je, terwijl je er met een behendige sprong overheen probeert te springen. Maar als je springt verschijnt er plotseling een monster uit de grond dat je met huid en haar opvreet en vervolgens je kaalgevreten botten weer uitspuugt. (De methode: eerst een paar granaten in het gat gooien om het monster te doden, dan pas springen). Ook kom je vuurballen tegen die je lichaam verteren en alleen een smeulend geraamte achterlaten. En slijmerige beesten die je lichaam compleet in zuur oplossen. Maar wat me altijd het meest is bijgebleven: een monster dat plotseling uit de grond komt en je hoofd eraf rukt. Met je hoofd nog in z’n bek trekt het monster zich terug, terwijl het bloed uit je opengereten nek spuit en je onthoofde lichaam in elkaar zakt. “Don’t lose your mind!!!” voegt het spel de speler nog droogjes toe. Wow. Toen ik dat zag, was ik helemaal verkocht. Wat een geweldige game.

 

 

Het spel kent ook (voor die tijd) gigantische eindbazen, sommige zo hoog als het speelscherm. Zo vecht je onder meer tegen een soort uit de kluiten gewassen trol die een puntige knuppel als wapen heeft, over het scherm stuitert en in één klap je hoofd kapot slaat. Of een grote, mechanische kat-achtige robot (die zo uit Strider lijkt te zijn weggelopen) met vlammenwerpers. De bosses waren minstens zo memorabel als die in Contra.

Op mijn zwart-wit schermpje fantaseerde ik natuurlijk hoe fantastisch het er wel niet uit moest zien in kleur. Maar toen ik later de kans kreeg de game in kleur te spelen, viel het een beetje tegen. Het zag er lang niet zo mooi uit als ik me altijd had voorgesteld. Toch gaven de vreemde kleurencombinaties het spel een geheel eigen sfeer, passend bij de buitenaardse setting van AMC. De later verschenen Amiga versie, die er grafisch veel gelikter uitzag, miste die sfeer en eigenlijk veel van de charme die de MSX versie had.

Al is het geen tijdloze klassieker, AMC heeft een eigen plekje in de games geschiedenis. Het zal de tand des tijds vrees ik niet al te best hebben doorstaan, niet alleen op grafisch gebied, maar toch had en heeft het een bepaalde charme. Het was een geweldige game voor zijn tijd en bood volop schiet geweld en spektakel; eigenlijk alles wat je van een actie game zou kunnen verwachten en meer. Het is voor mij persoonlijk in ieder geval een van de meest memorabele MSX games, een hele warme herinnering uit de beginfase van mijn games carrière die ik altijd zal koesteren en die ik daarom bij deze graag met jullie heb wil delen.