Review: Twisted Metal

Toen ik de naam Twisted Metal op de releaselijsten langs zag komen kreeg ik meteen allerhande flashbacks. Flashbacks naar de middelbare school waar ik, zelf niet in het bezit van een Playstation zijnde, deze game wel eens speelde bij mijn collega’s Mark en Jeroen thuis. Het enige dat we destijds hoefden te doen was zorgen dat je de zaken voor school enigszins op orde had en de rest van de dag kon je naar hartelust gamen.

Uiteraard had ik als middelbare scholier niet de mogelijkheid om alle games te kopen die uitkwamen, laat staan alle consoles, en dan is het wel handig als je vrienden hebt die je hobby delen. Zoals gezegd had ik dus geen Playstation en tja het gras lijkt altijd groener bij de buren. Omdat ik het zelf thuis niet kon spelen vond ik Twisted Metal daarom wel een geinig spel en was ik dan ook blij verrast toen ik 17 jaar na dato zelf de kans kreeg om Twisted Metal op mijn gemak te reviewen.

In Twisted Metal draait het net zoals in de vorige games om een gemotoriseerde strijd op leven en dood. Het Twisted Metal toernooi wordt georganiseerd door de buurtvriend Calypso en bestaat uit iedereen die gek genoeg is om deel te nemen. Er wordt gestreden in de meest uiteenlopende voertuigen voorzien van de meest gruwelijke wapens.

Uiteraard werd ik eerst weer getrakteerd op de nodige updates voordat ik in mijn ijsco wagen de straten onveilig kon gaan maken. In de tussentijd kon ik in ieder geval alvast de controls in me opnemen, iets dat in eerste opslag nogal ingewikkeld leek. Alle knoppen waren voorzien van één of meerdere functies. *slik* “Het zijn de games van vroeger niet meer dacht ik nog” terwijl de nagesynchroniseerde intro voorbij rolde.

Zin om mijn PlayStation op de Engelse taal in te stellen had ik niet dus ik beet maar door de zure appel heen. Tegelijkertijd vraag ik me af wat de meerwaarde is van nagesynchroniseerde games, zeker gelet op het publiek van 18 jaar en ouder? Dat geld had, achteraf gezien, beter in andere zaken gestoken kunnen worden.

Neem de graphics bijvoorbeeld; even dacht ik in een flashback naar 1995 beland te zijn toen ik mijn eerste missie speelde. Uiteraard overdrijf ik hier lichtelijk maar de graphics horen naar mijn idee meer thuis op een PlayStation 2 dan op zijn jongere broer. Nou moet ik toegeven dat de game in eerste instantie bedoeld was als PSN (of moet ik SEN zeggen) titel, wat de mindere graphics enigszins kan verklaren.

Gelukkig draai ik al lang genoeg mee om te weten dat graphics niet alles zijn en na vijf minuten spelen was ik al lang vergeten dat het visuele aspect van deze game de houdbaarheidsdatum al ruimschoots had overschreden. Dat ik dit aspect van de game zo snel naast me neer kon leggen had alles te maken met de single player campaign en de bijbehorende gameplay.

In het begin van het spel draait alles om Sweet Tooth, de achterneef van Pennywise (uit die gezellige familiekomedie van Stephen King), die met zijn ijscowagen de buurt onveilig maakt. In tegenstelling tot voorgaande games ben je echter niet gebonden aan een vast voertuig maar kun je in de meeste missies kiezen uit drie voertuigen waartussen je gaandeweg kunt wisselen. Een van de redenen daarvoor is het feit dat je auto zichzelf niet meer automagisch repareert en je dus soms panisch opzoek bent naar die garage om van auto te wisselen.

Er zitten overigens wel meer panische momenten in, veelal opgewekt door de enorm stijle leercurve die de controls met zich meebrengt. Zoals gezegd kun je geen enkele knop tijdens het spelen onberoerd laten en is het vaak nodig om zelfs een combinatie van knoppen te gebruiken of gebruik te maken van de motion controls. Voeg daaraan toe dat de auto’s nou niet echt realistisch bewegen of überhaupt aan enige natuurwetten zijn gebonden en je hebt een lekkere brei chaos en frustratie.

Die frustratie kan voor velen dan ook nog eens gevoed worden door de hoge moeilijkheidsgraad, alhoewel dat deels natuurlijk te wijten is aan de besturing, en de oneerlijke manier waarop het spel je behandelt. Je vijanden lijken namelijk allemaal achter jou aan te zitten, terwijl ze eigenlijk net zo hard elkaar af moeten maken, maar die memo hebben ze blijkbaar niet gekregen toen ze zich aanmeldden voor deze competitie.

Naast de standaard deatmatches waarbij je gewoon alles en iedereen moet vernietigen heb je daarnaast nog andere missies tijdens de single player campaign. Zo zijn er de race events die je in een avond al je haren kunnen doen verliezen of wat te denken van de Juggernaut levels, die je waarschijnlijk een hoop herstarts zullen kosten. Nee Twisted Metal is allesbehalve makkelijk en zeker niet geschikt voor mensen met een korte aandachtsspanne.

Als je voldoende geduld hebt en liefhebber bent van uitdagende games weet ik zeker dat Twisted Metal je genoeg uitdaging en voldoening kan geven zodra je het helemaal onder de knie hebt. Zeker als je de single player laat voor wat die is en je toelegt op de multiplayer modes.

Het is niet langer de computer die je een lesje leert, nee nu komt het aan op al je skills en survival instinct om te overleven in een arena vol menselijke opponenten. Valsspelen voor je tegenstanders is er dan nu ook niet meer bij, dus de schuld voor je zoveelste falen is dan ook alleen nog maar bij je zelf te zoeken. En falen zul je, tenzij je uiteraard een natuurtalent bent, maar van vallen en opstaan leer je en dat is bij deze game meer dan waar.

Waar de singleplayer zoals gezegd oneerlijk en fake aanvoelt is de multiplayer goed gebalanceerd. Elk voertuig heeft zo zijn sterke en zwakke punten, die, wanneer in de handen van een vaardig speler, leiden tot een tactisch spel dat inzicht en skills vereist. Er zijn maar een handjevol gamemodes maar wat verwacht je van een game die draait om totale vernietiging in de vorm van gepantserde voertuigen die elkaar te lijf gaan? Juist, geen mode waarin je puzzels moet oplossen of sterren verzamelen, maar niets dan metaal tegen metaal in keiharde veldslagen.

Helaas had ik zelf wat problemen met de matchmaking van Twisted Metal, dat resulteerde in voldoende “verbindingsfouten” die de rode draad van frustratie in deze game mooi voortzetten. Persoonlijk heb ik een beetje gemengde gevoelens aan deze game overgehouden; een game die bij mij echt het predicaat “love it or hate it” oproept, iets dat Mark ook had bij zijn review van The Darkness II.

IN HET KORT

Alles bij elkaar genomen kom ik dan toch weer terug op die ervaring van 17 jaar geleden, waarbij zoals ik al zei het gras bij de buren altijd groener lijkt… Dit was voor mij de eerste Twisted Metal game die ik echt voluit heb kunnen spelen en helaas stelde het mij enorm teleur. Misschien had ik te hoge verwachtingen of  ben ik zulke klassieke gameplay wel ontgroeid. Ik durf niet te zeggen of het nu Twisted Metal is die te oud is voor de hedendaagse gamesindustrie of dat ik te oud ben voor Twisted Metal.
Met zijn steile leercurve en onvergevingsgezinde single- en multiplayermodes is het echt een game voor die-hards geworden, letterlijk en figuurlijk. Weet je dus voor jezelf dat je niet snel opgeeft en heb je een zwak voor over-the-top actie waarbij je de matige graphics en de knarsetandende nasynchronisatie door de vingers kunt zien, dan is Twisted Metal zeker iets voor jou. Ik zelf hou stiekem nog even vast aan die herinnering aan die vette game van vroeger en doe net of ik deze nooit gespeeld heb…