Review: Final Fantasy XIII 2

De Final Fantasy (FF) franchise reikt helemaal terug tot het 8-bit tijdperk. In 1987 schiep Hironobu Sakaguchi, onder de vlag van het toenmalige Square, zijn piece de resistance; Final Fantasy voor de NES. Het was zijn wens om een laatste fantasy rpg te maken. “Laatste”, omdat Square op het punt van faillissement stond, maar met FF werd het van de ondergang gered.

Door de jaren heen heeft de FF franchise een aantal flinke metamorfoses ondergaan. Waar de eerdere delen zich afspeelden in een Middeleeuws aandoende wereld, werd vanaf deel VII, in eerste instantie uitgebracht voor de PS1 en door velen gezien als het beste deel, een meer futuristische wereld geschapen. De huidige delen doen een beetje gemeleerd aan en proberen van beide werelden het beste mee te pikken.
Ik moet eerlijk bekennen dat ik, na het zevende deel uit deze rijke collectie, de verbinding met de FF games een beetje ben kwijtgeraakt. Dat komt grotendeels door de veranderde setting van de games. Persoonlijk houd ik meer van een middeleeuwse spelwereld en loop ik niet zo warm voor de futuristische achtergronden waarin deel VII en verder zich afspeelden.

Toen FF XIII-2 echter bij onze redactie op de deurmat viel besloot ik het nog maar eens een kans te geven. Zeker omdat Square Enix mij het vorig jaar positief heeft verrast met een van de allerbeste games van 2011, Deus Ex: Human Revolution.
Maar als ik aan Square Enix denk dan word ik toch grotendeels overspoeld door een gevoel van nostalgie en denk ik met weemoed terug aan de honderden uren die ik gestoken heb in Squaresoft’s rpg’s voor de SNES: Secret of Mana, Breath of Fire en de beste rpg of all time: Chrono Trigger.

Maar genoeg over vervlogen tijden. Het is tijd om FF XIII-2 aan een kritische blik te onderwerpen en af te zetten tegen de games die vandaag de dag het rpg genre domineren.

Belofte maakt schuld

Na het uitbrengen van FF XIII in 2010 kwam er veel kritiek vanuit de trouwe fanbase van de FF reeks. De game zou te lineair zijn, de combat systematiek zou te gemakkelijk en simplistisch aandoen -waardoor de game weinig vernieuwends bracht in de lange, rijke historie van de franchise. Ten opzichte van haar concurrenten had FF XIII de slag in ieder geval verloren.
Sindsdien heeft Square Enix het boetekleed aangetrokken en de soms hevige kritieken flink ter harte genomen. Ze beloofden met FF XIII-2 dan ook een meer ‘open wereld’ te creëren en de combat systematiek uitdagender te maken, waardoor de game uiteindelijk meer diepgang zou bieden en daarmee de concurrentie weer zou kunnen aangaan met titels als The Legend of Zelda: Skyward Sword, Xenoblade Chronicles en Kingdoms of Amalur: Reckoning.

Een hoop beloftes dus, die maken dat ik toch wel hooggespannen verwachtingen had van deze game. Verwachtingen die, om maar meteen met de deur in huis te vallen, niet waar worden gemaakt, hoezeer ik dat ook had gehoopt.

Vooraf moet ik zeggen dat je wel moet houden van de typische anime/manga stijl van deze game. Hij doet ontzettend Japans aan en dat is iets waar ik persoonlijk niet op zit te wachten. Maar ik heb geprobeerd om daar, uit oogpunt van objectiviteit, zoveel mogelijk doorheen te kijken en de game puur op zijn merites te beoordelen.

Het verhaal

Om kort een beeld te schetsen van de opzet van game zal ik in een notendop uitwijden over hoe het verhaal in FF XIII-2 zich ontvouwt. Je speelt de rol van Serah; het zusje van Lightning (uit FF XIII) en je gaat samen met Noel op pad om je zus te bevrijden uit de wereld van Valhalla, waar zij in een epische strijd is verwikkeld met aartsvijand Caius. Om Lightning te bevrijden moet je voortdurend door de tijd reizen, een element dat poogt een extra dimensie toe te voegen aan de verhaallijn van de game.

Een goede verhaallijn is wat mij betreft een van de meest essentiële aspecten van een rpg en zorgt er uiteindelijk voor dat een game je de rest van je leven bijblijft of juist binnen afzienbare tijd in de vergetelhied raakt. FF XIII-2 neigt meer naar het tweede. Hoewel het in eerste instantie probeert een episch verhaal te vertellen, raak je na een uur of twee al snel de draad kwijt en ben je simpelweg de ene na de andere ‘side quest’ aan het vervullen, zonder dat je het gevoel hebt dat alles een samenhangend geheel is. Kortom, de verhaallijn is te onsamenhangend en vol losse draadjes om ooit echt te boeien.

Combat Devolved

Het combat systeem in FF XIII-2 lijkt in opzet een goed mix tussen statisch en dynamisch. Traditioneel in rpg’s start je gevechten met tegenstanders vrij willekeurig, uit het niets, door tegen CPU gestuurde characters aan te lopen. Je kan vervolgens kiezen om zelf bepaalde aanvals- of verdedigingstactieken toe te passen óf je leunt lekker achterover en stelt de auto combat mode in. Veel intrinsiek verschil maakt je keuze niet, aangezien je bij “eigen keuze” nooit het gevoel krijgt dat het de uitkomst van het gevecht echt essentieel beïnvloedt, terwijl je bij auto combat niet een heel ander gevoel zal krijgen.
Hoe vreemd is het namelijk, dat als je voor auto combat kiest, je characters nooit het inzicht hebben om bij een drastisch teruglopende energy bar een keer een healing spell in hun combat tactiek in te passen. Auto combat is dus eigenlijk sowieso een verloren zaak voor een ieder die zelf een beetje invloed op het spelverloop meent te hebben.

Het zelf bepalen van je combat tactiek laat helaas echter ook te wensen over. Hoewel je hier en daar, middels ‘paradigm shifts’ je aanvalstactieken moet aanpassen aan specifieke vijanden, is dit ook meer een kunstje dan goed doordachte gevechtstactiek. Daarnaast doen de gevechten nog steeds ‘button bashing’ aan, aangezien je nooit echt het gevoel hebt dat je keuzes de uitkomst van een gevecht beïnvloeden.

Neverending Story

Hoewel FF XIII-2 meer diepgang heeft dan zijn illustere voorganger (hoe moeilijk kan het zijn?), brengt het niets nieuws onder de zon en is het geen waardevolle toevoeging aan de toch al hemeltergend lange FF reeks. Wat mij betreft hadden ze bij FF VI mogen stoppen.
Laat Square Enix asjeblieft een keer wat budget en tijd besteden aan het ontwikkelen van een next gen Secret of Mana of Chrono Trigger, games die met hun 16-bits edities nog steeds de tand des tijds weten te doorstaan en -ondanks hun achterhaalde graphics- met onnavolgbare gameplay en storytelling een onuitwisbare indruk wisten achter te laten. Wat mij betreft is FF XIII-2 inderdaad de FINAL fantasy van Square Enix en kunnen ze zich beter focussen op franchises als Tomb Raider, Hitman en Deus Ex.

IN HET KORT

FF XIII-2 is dan misschien een verbetering van zijn voorganger maar daarmee nog geen gegarandeerde top game. Het ontbreekt aan een diepgaand verhaal, goed onwikkelde karakters en uitdagende gameplay. Ik wil niet eens de schuld geven aan alle, wél goed uitgewerkte rpg’s die vandaag de dag verkrijgbaar zijn, FF XIII-2 zou ook zonder deze concurrentie geen hoge ogen bij mij gooien. Hoewel de game niet slecht is, is hij in alle mogelijke aspecten ook nergens echt goed en biedt onvoldoende uitdaging om ook maar een aanzienlijk moment te boeien. Dit doet pijn om te moeten constateren, zeker als je weet dat dezelfde studio het vorig jaar een pareltje als Deus Ex: Human Revolution wist te ontwikkelen. Maar ja, als iets niets is kun je er ook niet iets van maken…