Review: The Darkness II

The Darkness was vijf jaar geleden een vernieuwende game met een sterk verhaal dat duister en obscuur aandeed. De game verwierf een soort cult status voor de relatief ”happy few” die hem speelden en kenmerkte zich door de originele combinatie van maffioso en horror/splatter.

Ik moet eerlijk bekennen dat deze combo mij in eerste instantie niet echt aansprak en dat ik dus ook niet al te hoge verwachtingen had toen ik The Darkness II ging reviewen. Nog meer omdat ik eigenlijk het first person shooter genre (in welke vorm dan ook) had afgezworen in 2012. Alleen een héél sterk verhaal in een game van dit genre kan mij nog overstag krijgen. Of The Darkness II mijn afkeer voor het first person shooter genre kan wegnemen waag ik te betwijfelen, maar ach, niet geschoten is altijd mis zeggen ze wel eens (lees de dubbele ironie in deze laatste zin…).

The Darkness II speelt zich 2 jaar na het eerste deel af en je kruipt wederom in de huid van Jackie Estacado, die inmiddels is opgeklommen tot Don van de Franchetti familie. Na de dood van je vriendinnetje Jenny Romano, wat je in het eerste deel niet wist te voorkomen, heb je, met hulp van de ietwat paranoïde Johnny Powell, de duistere, vernietigende krachten van “The Darkness” in bedwang. Maar niet voor lang…

Wat in eerste instantie een gezellig dineetje lijkt te zijn met een gewillige tweeling mondt namelijk uit in een waar bloedbad en al snel blijkt dat Jackie het doelwit is van een aanslag door een rivaliserende maffia clan. Verrast en aangeslagen door de explosie en in het nauw gedreven door zijn vijanden besluit Jackie zijn tot dan toe gecontroleerde krachten de vrije loop te laten en hij laat The Darkness weer zijn lichaam overnemen. Wat tot dan toe een maffia game leek te zijn ontpopt zich tot een ware slachtpartij waarbij je zowel met een wapen in elke hand als een monstrueuze tentakel op elke schouder je vijanden te lijf gaat en hen op zo bruut en goor mogelijke manier afslacht.
Met je rechter tentakel kun je om je heen slaan, in verticale danwel horizontale richting. Je linker tentakel gebruik je om wapens, munitie of andere voorwerpen te grijpen, maar ook om vijanden die buiten westen zijn aan hun been te laten bungelen, om ze vervolgens op de meest brute wijze door midden te splijten, hun kop eraf te rukken of hun hart uit hun ribbenkast te rijten.

Naast het genieten van het op meest brute wijze executeren van je vijanden levert het ook “essence” punten op, waarvoor je verschillende abilities kunt ‘kopen’, zoals nieuwe executiemogelijkheden, betere munitie en andere wapenvaardigheden, zoals de mogelijkheid om door muren heen te schieten. Zelf vond ik vooral de “Vortex” een handige ability, waarmee je een duister gat oproept dat alle vijanden in de omgeving opslokt en naar het hiernamaals exporteert.

The Darkness II is geïnspireerd op de comic reeks van Paul Jenkins en dat is te zien ook. De graphics zijn, dankzij shell shading, in een heuse comic stijl en dat sprak mij enorm aan. Waar veel hedendaagse games zich willen profileren door haarscherpe en hoog realistische graphics laat The Darkness II zien dat hoogwaardige graphics alles behalve het belangrijkste ingrediënt voor een game zijn. De graphics in The Darkness II zijn zeker niet slecht te noemen, maar zijn nou ook weer niet van een dusdanige kwaliteit dat ze je met open mond laten zitten. In dit geval gaat de stijl van de game boven technisch hoogstaande graphics.

Naast de aparte grafische stijl van The Darkness II is ook de muziek een toegevoegde waarde. Waar je tijdens de actiescènes hier en daar wordt getrakteerd op bekende evergreens vond ik vooral de muziek in de scènes waarin je in het gekkenhuis zit erg veel sfeer toevoegen.

Grafische en qua muziek vond ik The Darkness II een welkome afwisseling van de vaak standaard first person shooters. Maar op één punt gaat The Darkness II volledig de mist in wat mij betreft en dat is de kwaliteit van de voice acting. Hoewel inhoudelijk de dialogen soms vrij aardig zijn en ook een heuse gangster feel geven is de kwaliteit ervan soms erbarmelijk en lijkt het vaak ook niet helemaal synchroon te lopen met het beeld. Erg jammer voor een verder erg goed gestileerde game. Uizondering op deze slechte spraak kwaliteit is Johnny Powell die met zijn schizo paranoïde spraakstijltje zorgt voor een extra gevoel van twijfel en onzekerheid over wat realiteit is en wat niet.

The Darkness II biedt dus naast vermakelijke gore en splatteractie ook gestileerde graphics en aardige muziek. Maar toch brengt de game niet genoeg om lang in mijn geheugen gegrift te blijven. Eenrzijds komt dat door het ‘love it or hate it’ aspect van de combinatie tussen schieten en met tentakels vechten en anderzijds doordat het een net iets te dunne verhaallijn heeft die in essentie voldoende potentieel heeft maar door de vrij korte duur van de story mode (zo’n 6 tot 7 uur) onvoldoende wordt uitgediept.
Het gegeven dat Jackie Estacado gevangen zit in een wereld die wordt beheerst door “The Darkness” en die voortdurend wordt afgewisseld met de ‘echte’ wereld van het gekkenhuis waar Jackie ook in gevangen zit sprak mij in essentie enorm aan en gaf het geheel een filmwaardig gehalte, alleen wordt ook dit niet genoeg uitgediept om je te blijven boeien nadat je de game de eerste keer hebt uitgespeeld.

Wat heeft The Darkness II naast de main story dan nog te bieden dat het maakt dat je de game na 6 uur nog steeds blijft spelen? Vendettas is een mode waarbij je kan kiezen uit een viertal karakters die elk hun eigen vechtstijl en abilities heeft en waarmee je als een soort huurmoordenaar bepaalde tegenstanders moet zien te doden om zo rijkelijk beloond te worden. Je kunt er voor kiezen om dit solo te doen of online in co-op. Een leuke toevoeging, maar laat nou net het hele first person shooter/slasher het aspect zijn dat mij het minst aanspreekt aan de hele game.

IN HET KORT

Hoewel The Darkness II op sommige aspecten meer dan behoorlijk scoort biedt het te weining inhoud en diepgang om echt lang te blijven boeien. Als we dan gaan kijken naar de prijs/kwaliteit verhouding haalt The Darkness II een goede voldoende maar blinkt de game absoluut niet uit.
Van mij had de actie stukken minder gemogen en had het verhaal veel nadrukkelijker aanwezig mogen zijn en uitgewertkt mogen worden. Uiteindelijk biedt het einde namelijk niet genoeg voldoening en geeft het eigenlijk op pijnlijke wijze aan dat Digital Extremes (what’s in a name) zich met name heeft gefocust op het inpassen van zoveel en zo bruut mogelijke gore en daarmee het verhaal tweede viool heeft laten spelen.
The Darkness II is zeker geen slechte game maar ik weet zeker dat uit het huis van 2K games dit jaar een aantal aanzienlijk betere games afkomstig zullen zijn. En laat ik hopen dat de geuitte kritiek op The Darkness II reden is om een eventueel vervolg meer inhoud en diepgang van het verhaal te geven, dat zou mij misschien toch nog in de verleiding kunnen brengen om het te gaan spelen…