Review: Catherine

Catherine is een game die velen, op basis van het artwork op het hoesje, af zullen doen als weer zo’n oversexte Japanse zogenaamde “gal game”. Veel mensen zullen de game om deze reden links laten liggen, dus de vraag is of Atlus er slim aan doet om de game op deze manier in de markt te zetten. Immers het artwork en de promotie rondom deze game verhullen de ware aard van deze game: een puzzle-game met JRPG elementen.

In Catherine draait het om Vincent, een 32 jarige nerdy software programmeur, die liever lui dan moe is. Ondertussen heeft hij wel de mooie Katherine weten te strikken als vriendin, maar deze wil nu graag verder in haar leven en wil trouwen. Vincent weet nog niet of hij daar aan toe is, en voelt zich benauwd door de gedachte wanneer hij de frivole Catherine tegen het lijf loopt.

Vincent belandt in bed met Catherine, alhoewel hij zich daar weinig van kan herinneren omdat hij tijdens deze nachtelijke escapades geplaagd wordt door nachtmerries. Deze nachtmerries vormen het overgrote deel van het spel en bestaan uit driedimensionale schuifpuzzels. Elke droom bestaat uit 1 of meerdere levels waarin je een toren van blokken moet beklimmen die langzaam wegbrokkelt onder je voeten. Deze vorm van nachtmerries is gevoed met dat moment dat we allemaal wel kennen, je ligt in bed en opeens lijkt het of je valt.

In deze game zeggen ze dat wanneer je niet wakker wordt voordat je de grond raakt je ook in het echte leven zult sterven. Gelukkig heb je een ruime hoeveelheid aan retries ter beschikking, iets dat je zeker nodig zult hebben in Catherine. De puzzels berusten op een simpel principe: je kunt steeds maar 1 blokhoogte beklimmen en verder kun je blokken schuiven, trekken en aan de rand hangen. Blokken hoeven maar met 1 rand (niet zijde) contact te maken om niet in de diepte te verdwijnen.

Dit gameplay principe is vrij eenvoudig en wordt telkens uitgebreid met verschillende soorten blokken of hindernissen. Maar in de basis blijft het steeds een toren van blokken beklimmen, iets dat simpel lijkt maar genoeg uitdaging biedt voor de doorgewinterde gamer. Frustrerend zelfs op momenten, maar gelukkig zijn er meerdere wegen die naar Rome leiden en ben je dus vrijer in je oplossingen.

Catherine kan niet alleen frustreren door haar overweldigende puzzels die het ene moment onmogelijk lijken, en het andere (wanneer je het doorhebt) zo simpel dat je jezelf voor je kop slaat, maar ook de controls wekken de nodige frustratie op. Je kunt met de analoge stick of d-pad Vincent besturen en meestal gaat dit goed maar soms doet hij dingen die je niet wil. Een simpel commando om om te draaien resulteert in het beklimmen van een blok, om maar te zwijgen van de frustraties wanneer je aan de achterkant van de toren hangt.

Naast deze puzzels die zich telkens in de nachtelijke uren afspelen speelt het verhaal natuurlijk een grote rol, iets dat deze puzzelgame moet doen afsteken ten opzichte van andere in zijn genre. Het verhaal wordt verteld middels Anime stijl cutscenes en prachtige realtime gerenderde scènes waarin je bijvoorbeeld met vrienden in de kroeg zit of aan de lunch met Katherine. De voice acting is in de meeste gevallen zeer overtuigend en vooral het hoofdpersonage weet zijn gevoelens goed over te brengen.

Je voelt de angst van Vincent die wakker wordt met Catherine aan zijn zijde wanneer plots Katherine aan de deur staat. De chaos en angst wordt prachtig in beeld gebracht met de nodige intensiteit waardoor je “aan de buis gekluisterd” zit. Maar het zijn niet alleen maar mooie beelden en een goed verhaal die Catherine zo boeiend maken naast de puzzels. Jouw acties en antwoorden beïnvloeden namelijk hoe het verhaal zich ontwikkeld, en welke van de acht eindes je uiteindelijk te zien krijgt.

Tussen de puzzels door krijg je bijvoorbeeld gewetensvragen, maar de antwoorden zijn niet altijd duidelijk “goed of fout”. Het is dus niet zoals bij veel spellen dat je gemakkelijk de game kan beïnvloeden door altijd maar het “foute” antwoord te geven als je graag de badguy speelt. Daarnaast heb je vaak verschillende antwoordmogelijkheden in de gesprekken met je vrienden of andere barbezoekers die de karma meter in een bepaalde richting doen uitslaan. Uiteraard heb je als nerd ook een smartphone waarop je e-mails ontvangt van je vriendin en minnares. Deze kunt je vervolgens beantwoorden door per regel te kiezen uit een aantal mogelijkheden. Al deze acties samen vormen zoals gezegd je karma, en dit bepaald in de cutscenes welke acties Vincent onderneemt; chaotisch en impulsief als Catherine, of doordacht en rustig zoals Katherine dat zou doen.

Ik vergeet het bijna te hebben over de muziek en geluiden in deze game; één van de hoogtepunten in Catherine. De muziek is prachtig gecomponeerd en brengt echt die extra laag in de beleving van het verhaal en de puzzels. De monsters die je tijdens latere levels in de puzzels achtervolgen gaan gepaard met ijzingwekkende geluidseffecten die je concentratie proberen te breken waardoor je fouten gaat maken. Een geniale samenkomst van geluid en gameplay zou ik het wel durven noemen.

IN HET KORT

Catherine is niet voor iedereen, maar zeker voor meer mensen dan het hoesje doet vermoeden. Het is een volwassen verhaal over relaties, zowel tussen partners als vrienden, verantwoordelijkheden en vertrouwen dat in een prachtig anime jasje is gegoten en voorzien van een van de beste soundtracks en geluidseffecten van de afgelopen jaren. Naast dit verhaal biedt Catherine uitdagende puzzels, die ook op Easy niet gemakkelijk zijn, en zelfs ondanks de af en toe frustrerende controls voldoening geven wanneer je weer een level verder bent. Het is een spel dat al snel het “nog één level dan”-effect bereikt en je niet meer loslaat, iets dat te danken is aan de combinatie van alle factoren. Je wil namelijk weten hoe het verhaal zich verder ontwikkelt en tegelijkertijd wil je zien wat de volgende puzzel met zich meebrengt. Als er iets is waarin deze game tekort schiet dan is het wellicht wel de coherentie tussen de puzzels en het verhaal. De overgang tussen beide werelden is wat hard en geforceerd en had misschien iets verder uitgewerkt mogen worden. Voor mijn gevoel wordt dat echter ruimschoots goed gemaakt met de eerder genoemde sterke kanten en vooral het panische gevoel dat je beleefd tijdens de puzzels. Eindelijk weer eens een game die je hersens doen kraken en je hart sneller doet kloppen.