Review: The Legend of Zelda – Skyward Sword

Nintendo pakt dit jaar groots uit voor het 25-jarig bestaan van een van haar belangrijkste en meest geliefde series: The Legend of Zelda. Zo was er een 25th Anniversary Concert Tour, waarbij de meest iconische muziek uit de Zelda serie live ten gehore werd gebracht door een compleet symfonieorkest. Daarnaast verscheen de N64 klassieker Ocarina of Time in een nieuw jasje op de 3DS en werden 3DS en DSi bezitters getrakteerd op de gratis Four Swords Anniversary Edition, een multiplayer Zelda game die oorspronkelijk als bonus bij de GBA versie van A Link to the Past zat, waar speciaal voor de Anniversary Edition nieuwe single player content aan is toegevoegd. Maar het klapstuk van het verjaardagsfeest is toch wel Link’s langverwachte, gloednieuwe console avontuur Skyward Sword op de Wii. Vorige week gaf ik al een korte eerste indruk van de game, nu is het tijd voor de uitgebreide review.

Veel is veranderd in de Zelda games sinds Link’s debuut op de 8-bit NES en tegelijkertijd is veel hetzelfde gebleven. Dat is misschien de magie van de Zelda formule; de games maken gebruik van steeds opnieuw terugkerende, vertrouwde verhaal en gameplay elementen, maar in ieder deel wordt er weer een unieke en frisse draai aan gegeven. Toch is de serie volgens sommigen een beetje gestagneerd sinds Ocarina of Time. Delen als Wind Waker en Twilight Princess lukten het maar moeizaam om uit de schaduw te stappen van Link’s legendarische debuut in 3D op de N64. Hoewel ik immens van de GameCube delen heb genoten kan niet ontkend worden dat er aan de succesvolle template van Ocarina of Time maar weinig echte opzienbarende veranderingen zijn aangebracht. Deze kritiek kan Skyward Sword in ieder geval niet worden tegengeworpen. Het is veruit de meest verfrissende en vernieuwende Zelda game sinds Ocarina of Time, en niet alleen vanwege de nieuwe motion controls.

The Hero of Time
Er schijnt een heuse tijdlijn te bestaan waar alle Zelda games in te passen zijn, maar ik zie het meer als nieuwe vertellingen van hetzelfde basisverhaal (met uitzondering van Majora’s Mask, dat als directe sequel verder gaat waar Ocarina of Time ophoudt). Een legende die in verschillende settings en tijden keer op keer vertelt wordt.
Volgens de legende in Skyward Sword is er eeuwen geleden een groot kwaad gerezen uit de aarde. Monsters belust op de Ultieme Macht voerden oorlog met de mensen op aarde. De Godin, beschermer van de Ultieme Macht, bracht de laatste overlevenden samen op een stuk land, dat ze hoog de lucht instuurde, ver weg uit de greep van het kwaad, en aldus keerde de vrede terug op de aarde.

Dit is de vergeten geschiedenis van Skyloft, een klein stadje dat hoog boven de wolken in de lucht zweeft. De inwoners van Skyloft weten niet beter dan dat dit hun wereld is en dat er beneden de wolken helemaal niets is. In dit stadje ontmoeten we Link, een jonge student aan Skyloft’s Knight Academy, en zijn jeugdvriendin Zelda, dochter van het hoofd van de Knight Academy. Als Zelda tijdens een vliegtochtje door een plotseling opstekende mysterieuze zwarte tornado van haar Loftwing vogel wordt getrokken en naar beneden valt, is het aan Link om de heldenschoenen aan te trekken en een weg te vinden door het wolkendek naar de onbekende mythische wereld onder de wolken, op zoek naar Zelda.

Link’s Adventure
De luchtwereld van Skyloft fungeert in Skyward Sword als de overworld, vergelijkbaar met de zeewereld van Wind Waker. Naast het stadje Skyloft zweven er nog tientallen kleinere ‘eilandjes’ in de lucht, waar schatten, mini-games en nog meer te vinden is. Skyloft zelf is als het stadje in Majora’s Mask. Een uitvalsbasis waar je regelmatig naar terug zult keren in de loop van het avontuur om nieuwe paden naar de benedenwereld te openen, je items te upgraden en tal van (optionele) sidequests te ondernemen.
Rondvliegen door de luchtwereld gaat gelukkig een stuk sneller dan het rondvaren op een bootje, binnen een paar minuten kun je het hele luchtruim verkennen op je Loftwing. Er gaat dus weinig tijd verloren aan het reizen van hot naar her, zodat het tempo hoog blijft en de focus puur op inhoudelijke gameplay ligt.

Deze hernieuwde focus valt ook op in de benedenwereld, die ditmaal is opgebouwd uit drie losse bos-, vulkaan- en woestijngebieden. Niet langer is er een uitgestrekte open wereld, maar de gebieden waar je doorheen trekt in je zoektocht naar Zelda hebben meer weg van enorme openlucht dungeons, rijkelijk gevuld met puzzels, valstrikken en vijanden. Hierdoor voelt de game wellicht meer lineair aan dan voorgaande Zelda’s, maar dat is beslist geen minpunt omdat de speeltijd meer dan ooit tevoren gevuld is met interessante dingen om te doen. Je bent al gauw een paar uur druk in de weer met puzzelen en vechten om een dungeon in een gebied te bereiken. Elk gebied bezoek je overigens meerdere malen, wanneer je met behulp van verkregen items nieuwe paden in oude gebieden kunt verkennen en zodoende compleet nieuwe delen van gebieden kunt ontdekken, een beetje à la Metroid. Ook zijn er fysieke veranderingen in de gebieden wanneer je ze opnieuw bezoekt, en lopen er nieuwe vijanden rond, zodat er steeds nieuwe verrassingen en uitdagingen te vinden zijn.

De dungeons zelf behoren tot enkele van de beste uit de geschiedenis van Zelda. Gevuld met uitdagende, maar altijd logische puzzels en tal van agressieve vijanden, alles ingenieus ontworpen rondom de nieuwe MotionPlus besturing. Je bewegingen met de Wiimote worden nagenoeg 1 op 1 vertaald naar je zwaard en bieden een breed scala van aanvallen. De puzzels en vooral de gevechten met vijanden vergen nauwkeurige en goed getimede bewegingen. Vijanden anticiperen je bewegingen en laten vaak slechts een kleine opening in hun aanval waarop je razendsnel de juiste slag met je zwaard moet maken om doel te treffen. Wild zwaaien met de Wiimote wordt al snel genadeloos afgestraft door de game als vijanden snelle tegenaanvallen uitvoeren of je slagen opvangen met elektrische zwaarden.

Skyward Swordplay
Met de robuuste swordplay mechanics legt Skyward Sword een grotere nadruk op de gevechten dan voorgaande Zelda’s, niet zozeer in de frequentie van gevechten, maar in de diepgang ervan. Elke vijand vergt een eigen strategie en een berekenend gebruik van je zwaard, schild en/of items. De directe vertaling van je bewegingen met de Wiimote en Nunchuk vergroot daarbij de betrokkenheid van de speler en houdt de gevechten levendig en fris.

Verder draait het in Skyward Sword natuurlijk om het actief verkennen van de wereld, wat traditiegetrouw rijkelijk wordt beloond. De gebieden in de benedenwereld zitten bomvol geheimen en items om te verzamelen, waaronder de bekende Pieces of Heart om Link’s levensmeter te verlengen, insecten om te verzamelen voor een uitgebreide sidequest, maar ook vindt Link allerlei voorwerpen waarmee hij in Skyloft zijn items kan upgraden. Je schild kan bijvoorbeeld robuuster gemaakt worden zodat hij meer klappen kan opvangen. Er is zoveel te doen en te vinden in Skyloft en in de benedenwereld, dat je alleen al met de sidequests tientallen uren bezig kunt zijn, naast de main quest die al gauw 30-40 uur duurt.

Grafisch gezien is de Wii nooit een hoogvlieger geweest, maar wat de Wii aan rauwe rekenkracht mist wordt in Skyward Sword ruimschoots gecompenseerd door een schitterende artistieke regie, waar menig HD-gamewereld maar kil en klinisch bij afsteekt. De combinatie van de cel-shaded cartoon-achtige graphics van Wind Waker met de meer volwassen look van Twilight Princess ziet er ronduit prachtig uit. Warme pasteltinten geven de wereld van Skyward Sword een magische sfeer. Maar het zijn boven alles de charismatische en expressieve figuren en het liefdevolle oog voor detail dat de wereld van Skyward Sword tot leven wekken.

De muziek speelt als vanouds daarin ook een belangrijke rol en de georchestreerde muziek brengt Skyward Sword op dat gebied tot epische nieuwe hoogten. Bekende deuntjes komen voorbij en worden schitterend gecombineerd met nieuwe muziek. Van intieme momenten tot bombastisch geweld weet de soundtrack steeds de juiste emotionele snaar te raken.

IN HET KORT

Skyward Sword is een meesterwerk van een game geworden. Geen enkele andere serie weet het gevoel van avontuur en ontdekking zó treffend weer te geven als de Zelda games en Skyward Sword is daarin een nieuw hoogtepunt. Nergens voelen de motion controls als goedkope gimmick of als gratuite vervanging voor een simpele druk op de knop op een gewone controller. De nieuwe besturing is integraal onderdeel gemaakt van het algehele speldesign; zonder de motion controls zou de ervaring van Skyward Sword compleet anders, zo niet onmogelijk zijn geweest.

Door een ingenieuze implementatie die talloze leuke en verrassende nieuwe spelmogelijkheden biedt, weten de motion controls diepe indruk te maken en zal het best nog eens moeilijk kunnen worden om weer terug te gaan naar oudere Zelda delen. De snelheid en het gemak waarmee je in Skyward Sword door je inventory navigeert, het gebruik van items, het zwaardvechten, het voelt allemaal zo intuïtief en gestroomlijnd aan met de motion controls, dat andere ontwikkelaars hier hopelijk goede nota van zullen nemen en dat we hier in de toekomst meer van zullen zien. Eindelijk wordt het potentieel van de Wii controls waargemaakt. Dat dit juist tegen het einde van de Wii’s levensduur moet komen, is wrang, maar het bewijs dat motion controls inhoudelijk écht iets toe kunnen voegen aan een ‘hardcore’ game is daardoor niet minder overtuigend. Skyward Sword is een absolute must-have voor de Wii en wat mij betreft de beste game van het jaar.