Party Hard: Mario Kart

Hopelijk hebben jullie al één of meerdere van onze retro spotlights gelezen; welke meestal teruggrijpen op games en consoles uit de jaren ’80 en ’90 van de vorige eeuw. Maar wat is nu eigenlijk retro, en kun je hier een tijdsdefinitie aan koppelen? Retro is eigenlijk vrij subjectief en afhankelijk van je eigen leeftijd en ervaring natuurlijk. Wat de één retro noemt is voor de ander misschien al klassiek of juist recent te noemen. Voor mezelf (geboren in 1979) houd ik daarom maar de volgende classificatie aan als het op gamen aankomt: Classic (1970-1980), Retro (1980-2000) en (de door mijzelf verzonnen term) Nouveau Retro (2000-2005).

Dolphin

Een gameconsole die in deze laatste groep valt is de Nintendo GameCube; de kleine (in eerste instantie) paarse kubus met dat gekke discformaat. Tijdens de E3 van 1999 kwam Nintendo voor het eerst met nieuws over hun nieuwe 128-bit console; toen nog Project Dolphin genaamd en later ook nog even Starcube. Voor het eerst stapte Nintendo af van de dure cartridge en maakte het de overgang naar een optisch medium; in de vorm van de 8 cm. grote MiniDVD met een opslagcapaciteit van 1.4 GB. Het zou voor ons nog tot mei 2002 duren voordat we de kleine kubus in onze huizen mochten verwelkomen en tegen die tijd hadden Microsoft’s Xbox en vooral Sony’s PlayStation 2 al een comfortabele voorsprong opgebouwd.

De consoles van Sony en Microsoft boden de mogelijkheid om DVD’s af te spelen en dit werd al snel als een gemis ervaren op de GameCube, evenals het gebrek aan volwassen titels. Als reactie op die kritiek bracht Nintendo in Japan later nog wel de Panasonic-Q uit, die wel een normale DVD drive had. Tevens besloot Nintendo weer meer samen te werken met 3rd party ontwikkelaars om zo de broodnodige variatie aan titels te kunnen waarborgen. Zo gaf Nintendo bijvoorbeeld sinds lange tijd weer eigen franchises uit handen aan andere ontwikkelaars. Dit resulteerde in een Europese launch met 25 titels waaronder enkele toppers zoals Star Wars: Rogue Leader II, Tony Hawk 3, Wave Race Blue Storm en Super MonkeyBall. De échte topper van Nintendo kwam echter een paar weken na de launch; namelijk Super Smash Brothers: Melee, welke tevens de meeste verkochte titel voor het platform zou worden.

Mario Kart

In 1992 maakten we voor het eerst kennis met de loden voet van Mario in zijn eerste kartavontuur op de SNES; Super Mario Kart. De game werd wereldwijd goed ontvangen en was ook commercieel gezien een succes. De 3d graphics die mogelijk werden gemaakt door de Mode 7 chip was evenals de toegankelijke gameplay een welkome toevoeging in het racing genre. Dankzij deze eenvoudige controls en de splitscreen mogelijkheid groeide deze game al snel uit tot iets dat we nu ‘party games’ noemen.

Vijf jaar later maakte Mario de stap naar volledig 3D in Mario Kart 64. Het element van competitie, gekoppeld aan toegankelijkheid, groeide op het N64 platform dankzij de mogelijkheid om met vier spelers tegelijk deel te nemen aan de vaak hectische races.  De single player bleef helaas achter vanwege een te lage moeilijkheidsgraad; maar dit kwam de multiplayer mode alleen maar ten goede.

Mario Kart groeide dankzij deze twee kwalitatieve titels uit tot een volwassen franchise en natuurlijk kon een versie voor de Gamecube niet uitblijven. Mario Kart: Double Dash!! verscheen in 2003 en het was voor het eerst dat de karts, alhoewel het al lang geen standaard karts meer waren, bezet werden door twee spelfiguren tegelijkertijd. Dit bracht een extra tactisch element in de multiplayer mode waarbij je 1 item kon bewaren terwijl je met het andere character nieuwe kon blijven oprapen. Om dit te compenseren kon je echter wel al je items verliezen als je geraakt werd (door bepaalde items) en tevens was het mogelijk om items te stelen.

Het driften in MK:DD werd ook makkelijker gemaakt, met zelfs een automatische driftmode. Door de grote hoeveelheid aan beschikbare items (dankzij de twee spelers per kart) spelen deze ook een veel grotere rol dan ooit. Double Dash lijkt daardoor bijna geen racegame meer en heeft op de Gamecube voor mij echt de overgang gemaakt naar een typische partygame.

Tijdens de gloriedagen van de Gamecube werd deze game door mijzelf en meestal drie vaste vrienden veelvuldig gespeeld; waarbij ik al snel het verwijt naar mijn hoofd geslingerd kreeg dat ik een echte racer was en het dus niet eerlijk was als ik weer eens victorieus over de finishlijn reed. Mijn reactie was uiteraard “dat dit toch een racegame was?”, maar daar waren de meningen over verdeeld.

Al snel werd Baby Park ontdekt, de meest simpele Mario Kart baan ooit; twee rechte stukken verbonden met evenveel bochten, afgekaderd door een omheining naast de baan. Zelfs de grootste racing noob had deze baan binnen twee potjes onder de knie. Nog een groot voordeel; een race duurde gemiddeld anderhalve minuut, waardoor je niet lang bleef hangen in een verloren pot. Ik denk dat we hier ettelijke honderden (zo niet meer dan duizend) races op hebben verreden met vaak eindscores als 28-24-12-10.

Alhoewel enige controle van de ‘karts’ een voordeel is, komt het bij Double Dash meer dan ooit aan op geluk en de items die je krijgt toebedeeld. De frustrerende blauwe schilden, tot soms wel 4 per race, die je vanuit een riante positie terugbrengen naar een kansloze laatste plek, één bocht voor de finish. Hoezeer ik die items heb vervloekt in de Gamecube dagen kan ik nu zeggen dat ik er ook veel aan te danken heb gehad. Zonder deze vorm van competitie nivellering had ik waarschijnlijk nooit zoveel lol beleefd aan mijn Gamecube en Double Dash in het bijzonder.

De laagdrempeligheid zorgde ervoor dat ook niet-gamers vaak uren bij mij thuis zaten te gamen. En ook al had ik avonden waarbij alle pech zich leek op te stapelen, toch was het altijd leuk om met zijn vieren op de bank te zitten, elkaar uitscheldend, lachend, gierend of vol schaamte wegduikend wanneer je weer eens over je eigen banaan reed. De handheld versies heb ik nooit echt gespeeld en de Wii versie deed het voor mij ook niet; met name vanwege de vreemde controllers die de drempel weer verhoogde voor mensen om deze game serieus als party game te spelen. Mario Kart: Double Dash!! blijft voor mij dan ook de meest ultieme party racegame aller tijden.

Hier heb ik nog steeds nachtmerries van…